منوی اصلی
برای آنان که مفهوم پرواز را نمیفهمند ، هر چه بیشتر اوج بگیری کوچکتر میشوی . . . میله تلاش | خوراک | سایت مپ

کربنات لیتیم | میله تلاش

موارد استفاده

از لیتیم در درمان و پیشگیری مانیا، بیماری مانیک – دپرسیو، افسردگیعود کننده و رفتار تهاجمی استفاده می‌شود.

مکانیسم اثر

مکانیسم اثر لیتیم دقیقا مشخص نیست، اما به دلیل شباهت یون لیتیم به یون سدیم ، جایگزین سدیم شده و در ایجاد پتانسیل عمل در سلولهای عصبی اختلال ایجاد می‌کند. احتمالا بر روی عملکرد واسطه‌های شیمیایی عصبی ‌مثل نوراپی‌نفرین، سروتونین، دوپامین و استیل‌کولین و گیرنده‌های آن‌ها تأثیر می‌گذارد و با کاهش تولید پیام‌رسان ثانویه اینوزیتول‌تری فسفات ایجاد پاسخ سلولی را تضعیف می‌کند.

فارماكوكينتيك

کربنات لیتیم از طریق خوراکی به طور کامل جذب می‌شود و بعد از ۳۰ دقیقه غلظت پلاسمایی آن به حداکثر می‌رسد. ۹۵% دارو بدون تغییر از طریق کلیه دفع می‌شود و نیمه عمر دارو حدود ۲۴ ساعت می‌باشد.

هشدارها

۱. به دلیل احتمال بروز تغییرات بافتی و عملکردی کلیه پس از مصرف دراز مدت لیتیم، درمان با این دارو بیش از ۵-۳ سال توصیه نمی‌شود. 
۲. از آنجایی که نمک‌های لیتیم دارای ضریب درمانی بسیار باریکی هستند، فقط در صورتی می‌توان آن‌ها را تجویز کرد که بتوان غلظت پلاسمایی دارو را به تناوب اندازه گرفت. افزایش غلظت پلاسمایی لیتیم بالاتر از حد درمانی، ممکن است کشنده باشد. 
۳. در صورت بروز علائم مسمومیت با لیتیم (لرزش، عدم تعادل، نیستاگموس، نارسایی کلیوی و تشنج) باید درمان را قطع و در صورت لزوم مسمومیت‌زدایی انجام داد. 
۴. وقتی که غلظت پلاسمایی لیتیم به حد سمی می‌رسد، معمولاً ۱ یا ۲ روز طول می‌کشد تا علائم شدید مسمومیت بروز کند. 
۵. در صورت تخلیه سدیم بدن، مسمومیت با لیتیم تشدید می‌شود. به همین دلیل از مصرف داروهای مدر به خصوص تیازید‌ها همزمان با این دارو باید اجتناب شود. 
۶. این دارو در صورت وجود بیماری قلبی–عروقی، اختلالات CNS مانند صرع یا پارکینسون، دهیدراسیون شدید، عفونت شدید، از کار افتادن کلیه و احتباس ادرار باید با احتیاط فراوان مصرف شود. 
۷. بررسی نوار قلبی حداقل یک بار قبل از شروع درمان و سپس در صورت نیاز در طی درمان توصیه می‌شود. همچنین تعیین غلظت سرمی لیتیم به طور منظم در طول درمان نیز توصیه می‌شود. تعیین عملکرد کلیه و شمارش تام و افتراقی سلول‌های خون پیش از درمان و به طور منظم در طول درمان با این دارو توصیه می‌شود.

عوارض جانبی

اختلال گوارشی، لرزش، پرنوشی و پرادراری، افزایش وزن و ورم از عوارض جانبی مصرف این دارو هستند. تاری دید، بدتر شدن اختلال گوارشی (بی‌اشتهایی، استفراغ، اسهال)، ضعف عضلانی، افزایش اختلال CNS، خواب آلودگی خفیف، کسالت، سرگیجه، عدم تعادل، عدم هماهنگی، هیپررفلکسی، تشنج، سایکوز، سنکوپ، کم ادراری، نارسایی گردش خون، اغما و معمولا مرگ از علائم مسمومیت با لیتیم هستند.

تداخل دارويي

داروهای مهارکننده آنزیم مبدل آنژیوتانسی (ACE) ، داروهای ضدالتهاب غیر استروییدی، مدرهای موثر بر قوس هنله و تیازید‌ها با کاهش دفع لیتیم غلظت پلاسمایی آن را افزایش می‌دهند. سدیم بی‌کربنات، استازولامید و تئوفیلین دفع لیتیم را افزایش و باعث کاهش غلظت پلاسمایی آن می‌شوند. گزارش شده که مصرف همزمان لیتیم با مترونیدازول و اسپکتینومایسین باعث بروز مسمومیت با لیتیم شده است. مصرف همزمان لیتیم با فنی‌توئین، کاربامازپین‌، وراپامیل، دیلتیازم و متیل‌دوپا ممکن است باعث سمیت عصبی شود. مصرف همزمان لیتیم با داروهای ضد پسیکوز به خصوص هالوپریدول و نیز با متوکلوپرامید باعث افزایش خطر بروز عوارض خارج هرمی و احتمالا سمیت عصبی می‌شود. در صورت مصرف همزمان با لیتیم اثر شل‌کننده عضلانی افزایش می‌یابد . لیتیم با اثرات نئوستیگمین و پیریدوستیگمین تداخل می‌کند.

















منبع
تاریخ : ۱۳۹۵/۱۲/۱۷
نویسنده: Danuta